donderdag, oktober 15, 2009

We leven in ons land in verschillende werelden. Eén wereld zal dat nooit worden, verscheiden als we zijn. Maar we kunnen wel proberen raakvlakken te vinden om op die manier een zekere samenhang in de samenleving te creëren.

En wat te doen aan de splijtzwam in onze samenleving, namelijk het debat over de islam? Hoe kan dit gevoerd worden op een manier die verbindt en niet verdeelt? Dit was het thema van de openbare avond op 9 oktober in het centrum van Initiatives of Change in Den Haag. Irene de Pous doet verslag:

De lange kamer op de Amaliastraat was te klein voor het aantal bezoekers dat op de avond Samenhang in de Samenleving afkwam. Tijdens de opening bleven er mensen binnendruppelen, de stoelen stonden tot in de naast gelegen theekamer, achterin zaten jongeren op de grond. Familie, vrienden en geïnteresseerden waren gekomen om te luisteren naar de Nederlandse delegatie van het netwerk van Jonge Europese Moslims.

De Nederlands-Indonesische band An-NasyidDe Nederlands-Indonesische band An-Nasyid

Voor de delegatie zelf was het een vrolijk weerzien. Afgelopen zomer namen zo’n 75 jonge moslims uit heel Europa deel aan het programma Learning to be a Peacemaker, een initiatief van de Britse imam Ajmal Masroor. Een netwerk van jonge Europese moslims kan een tegenwicht bieden aan het vijandige discours dat er over moslims bestaat, was zijn idee. Vanuit Nederland reisde een delegatie van 20 jongeren, waaronder ook niet-moslims, voor dit programma af naar Caux.

Ook deze avond waren ze goed vertegenwoordigd: met zijn zestienen vertelden ze over hun ervaringen in ‘sprookjeskasteel’ in Caux. Niet de minste indruk had de omgeving gemaakt. Het imposante gebouw, de bergen en het meer van Genève. Maar de deelnemers vertelden ook over hun persoonlijke ervaringen. ‘Ik zag mezelf altijd als Indonesische, punt uit,’ zegt deelneemster Putri. ‘Maar in Caux besefte ik dat het ook mijn rol is hier bij te dragen aan vrede. Zeker met een veranderd Europa, waar een negatieve houding ten opzichte van de islam overheerst.’ ‘Mijn normen en waarden zijn islamitisch. Maar je moet je normen en waarden praktiseren in je omgeving, en dat is Nederland,’ voegt deelneemster Wati toe.

Dialoog is een houding, had Kees Voorberg van Centrum Dialoog en Samenleving in zijn inleiding eerder op de avond gezegd. Hij had de afgelopen zomer in Caux deelgenomen aan de conferentie ‘Leren leven in een multiculturele wereld’ en daar in een panel over onderwijs gesproken. Het gaat niet over de ander bereiken, maar over luisteren naar jezelf, zei hij. Het gaat erom jezelf te leren kennen, opdat je de verbinding met de ander aan kan gaan.

Juist die houding van dialoog sprak deelneemster Alia aan in Caux. ‘Ik heb nog nooit zoveel jonge mensen ontmoet die iets met de wereld willen.

Goed gezelschap is het beste om je motor op te laden.’ Een goed gezelschap dat zingt is zo mogelijk nog beter. Een deel van de delegatie van Indonesische komaf trad daarom deze avond op als de zanggroep An-Nasjid met Indonesische, Pakistaanse en Engelse liedjes, onder begeleiding van een gitaar. Achterin de kamer werd druk gefilmd.

De jonge vredestichters zouden deze avond iets over het programma in Caux te vertellen, maar zoals een van de inleiders zei: het leek even wel een Caux in het klein op de Amaliastraat.

Irene de Pous

De aanwezigen werden welkom geheten door Hennie de Pous.

Andere artikelen over het project 'Learning to be a Peacemaker':

Europese Vredestichters, een verslag van verschillende deelnemers
Islam, jongeren en vrede, een persoonlijk verhaal van deelnemer Rudy van der Aar

Achtergrondinformatie over het project 'Learning to be a Peacemaker' vindt u hier

Dit artikel verscheen ook in Ander Nieuws, november 2009.